› fRoots Magazine

If history teaches us anything, it is that attempting to pin down what 'folkmusic' means, is more likely to kill off than assist continuity. Bodixchel's Métropole mixes a strange brew of francophone and Spanish ingredients. Bodixchel is fronted by Ludo Vandeau, the Belgian group Ambrozijn's former vocalist. That is a sure-fire indication of quality. Actually what they deliver exceeds all expectations. On 'El Arado' they add jazzy notes. On 'On m'a dit' the voice of chanson. Unlike so many musical melanges nowadays, no musical flavouring sounds gratuitous. Everything present just sounds dead right. ****


› Peter van Dijck in Focus Knack

Deze groep rond Ludo Vandeau (ex-Ambrozijn) broedt op een zuiderse variant van het chanson, afwisselend vertolkt in het Spaans en het Frans. Hun muziek verschiet wel eens verrassend van kleur, in Les Vagues Et Le Vent en Valse d'été sluimert even wat prog rock. Dat laatste is gebaseerd op een gedicht van Paul Verlaine (dat dit geëngageerde gezelschap iets heeft met poëzie bewijst ook hun live-programma rond Pablo Neruda). Het absolute hoogtepunt is El Arado, een doorvoelde, driestemmige Victor Jara cover. De eigen songs zijn afwisselend: sterk, intimistisch. De fusie van Bodixchel is eerlijk en uitgebalanceerd, soms een beetje braaf maar wel raak. ***


› Henk op folkforum.nl

De Vlaamse zanger Ludo Vandeau geeft vooralsnog de hoogste prioriteit aan Bodixchel. Hij heeft Ambrozijn er zelfs (tijdelijk?) voor verlaten. Waar de stem van Vandeau bij Ambrozijn hoofdzakelijk warm klinkt, leren we hem bij Bodixchel ook van een luchtiger kant kennen.

Hoewel Ludo Vandeau in Bodixchel duidelijk de spil is om wie alles draait, oogt hij in die groep meer ontspannen dan bij Ambrozijn. Het is alsof hij is thuisgekomen. Geen vreemde gedachte als je bedenkt dat hij vroeger thuis al vaak samenzong met zijn broer Bruno de Castro en dat diezelfde Bruno hem nu in Bodixchel ter zijde staat op toetsen en met tweede stem. Het zuiderse chanson zit de broers, met een half Waalse moeder en een Spaanse grootmoeder in de genen. Vocaal zit het dan ook goed op Métropole, zeker ook omdat Elly Aerden (de lead-zangeres van de Vlaamse groep Mairan) meezingt, hoewel die op de cd een minder prominente rol heeft dan live.

De eerste - minder spannende - cd Todo Cambia van Bodixchel had een meer latijnsamerikaanse signatuur dan Métropole. Nu zijn negen van de 12 nummers Franstalig, drie in het Spaans. De muziek is gevarieerd in sferen. De ene keer weemoedig, dan weer uiteenspattend van passie.

Bodixchel bevat téveel talent om daar geen gebruik van te maken in de arrangementen. In zijn algemeenheid heeft de muziek een intiem karakter. Maar snarenvirtuoos Siegfried van Schuylenbergh pakt in Les Vagues et le vent plots smaakvol uit met een rockende elektrische gitaar. En zo heeft hij meer verrasinkjes in petto op bijvoorbeeld banjo (Paroles d'amour), of op mandoline (On m'a dit). Trouwens Vandeau kan zelf ook aardig overweg op gitaar. En in Ludo Vercampt (ondermeer Oblomow) beschikt Bodixchel over een begenadigd cellist.

Daarnaast maakt Bodixchel gebruik van puike gastmuzikzanten. Een belangrijke rol is weggelegd voor saxofonist Marc de Maeseneer, zoals in het mooie Victor Jara-nummer El Arado. De diatonische accordeon van Anne Niepoldt (Deux Accords Diront) is prachtig in het knappe titelnummer Métropole. Gast-percussionist Matthias Standaert speelt in de helft van de nummers mee, een enkele keer naar mijn smaak iets te obligaat (Canto de la madre en El Mundo). Maar dat is dan ook de enige kanttekening bij dit album, dat geen moment verveelt. Zo hoor je onverwacht 'n mondharmonica voorbijkomen en verruilt Bruno de Castro een enkele keer de piano voor het hammond orgel.

Bodixchel maakt er geen geheim van te sympatiseren met de antiglobaliserings-beweging en de derdewereldbewegingen en noord-zuid-organisaties. De muzikanten hebben iets met Chili. Ze tourden er ook. Maar in de teksten word je niet lastig gevallen met gemoraliseer of slogans. Wel hoor je naast negen eigen composities en teksten (Ludo Vandeau) als statement ondermeer El Arado van Chileen Victor Jara. Ook bevat Métropole het nummer Serenata van Silvio Rodriguez, een van de meest geliefde zanger-liedschrijvers uit Cuba. Het openingsnummer Valse d'éte, waarmee Bodixchel meteen haar muzikale veelzijdigheid toont, is gemaakt op een gedicht van Paul Verlaine.

Métropole is een uitstekend album geworden. Van intiem tot swingend. Vocaal én instrumentaal hoogstaand. 9/10


› Cd-bespreking in De Standaard

Bodixchel deelt met Ambrozijn het geloof dat zijn muziek het best bloeit in een kleine omgeving, en dat bezield samenspel centraal staat. Ook hier hebben we (vijf) akoestische muzikanten, maar de kleur is anders. Centraal staan 2 gitaristen (Ludo Vandeau en Siegfried Van Schuylenbergh) en de nogal Latijnse pianist Bruno De Castro. In zes nummers gebruikt Bodixchel een ritmesectie. Meestal krijgt Vandeau vocale steun van Elly Aerden en De Castro. En ze zingen in het Frans en in het Spaans.

Métropole is een stap voorwaarts na het wat te fletse debuutalbum. De opname is beter, de groep speelt rijper, de arrangementen klinken gevarieerd. Ook hier zoekt de muziek de ruimte op: dit zijn chansons die als wereldmuziek gekleed gaan. Opener 'Valse d'été' is een perfect visitekaartje: op een tekst van de dichter Paul Verlaine horen we een swingende fusie van Franse folk, Latijnse jazz en een forse ritmesectie die een snelle wals laat overgaan in een haast punkerig ritme. Dynamiek en kleurenrijkdom zijn de grote troeven.

Zoals bij Ambrozijn gaan speelplezier en vakmanschap hier hand in hand. Negen composities zijn van de hand van Vandeau, de andere komen van Victor Jara en van Silvio Rodriguez, op wiens 'Serenata' Lode Vercampt op cello mooi de toon zet, vooraleer Ludo Vandeau overneemt. De zanger klinkt hier luchtiger, beweeglijker als bij Ambrozijn, en zeker even warm. Nu Bodixchel niet meer zijn 'tweede groep' is, kan hier een mooi verhaal groeien. Métropole is in alle geval een meeslepend verhaal. ***


› Harry De Bock op KKunst.com

Met Métropole is deze vocaal-instrumantale folkgroep na Todo Cambia, aan zijn tweede CD toe. Bodixchel is gevormd rond drie stemmen (Elly Aerden en de broers Bruno de Castro en Ludo Vandeau) waarbij Siegfried van Schuylenbergh en Lode Vercampt met Bruno de Castro en Ludo Vandeau de snaren en piano bespelen. Voor Métropole liet Bodixchel zich graag met enkele goeie muzikanten versterken. Waardoor de sound voller en gevarieerder, qua klankkleur, klinkt.

Ludo Vandeau die verantwoordelijk is voor de meeste teksten en melodieën voelt zeer goed de combinatie tekst en muziek aan. Zijn teksten worden dan ook perfect door de melodielijn ondersteunt waarbij tekst en muziek een geheel vormen en uitgroeien tot een lied dat aanstonds de aandacht trekt en uitnodigt om te luisteren. Neem maar het openingslied 'Valse d'été' waarbij de gitaarintro en het tussenspel de luisteraar meetrekt.

De samenzang van de drie stemmen van Bodixchel complementeren elkaar waarbij de goed uitgebalanceerde muziek de stemmen perfect ondersteunt. Métropole, is door de muzikale aanpak en de composities een zeer gevarieerde CD die de luisteraar meevoert en in een gepaste sfeer brengt om mee te gaan met de inhoudelijkheid van het lied.

Naast het creëren van mooie klanken is Bodixchel ook een geëngageerde groep. Verschillende liederen op Métropole leggen een duidelijke link met deze geëngageerdheid. Luister maar naar 'El Arado' van de Chileense poëet Victor Jara.

Métropole, is een CD om te koesteren. Ludo Vandeau en zijn maats bewijzen met deze CD dat protest of een aanklacht niet altijd moet worden uitgeschreeuwd. Intieme karaktervolle muziek bereikt zeker zijn doel. Luisteren en genieten is dan ook de boodschap!