› Cd-bespreking op folkroddels.be - 13 augustus 2006

Wat eerst een moeilijke cd leek, blijkt na enkele beluisteringen een pareltje...
De aanhouder heeft gewonnen. Of is het de groep?

Bodixel, in 2002 opgericht door de broers Ludo Vandeau en Bruno De Castro is reeds aan haar derde cd toe. Na Todo Cambia en Métropole stellen ze u met trots Marguerite voor. Behalve de hemelse stem van Ludo vond ik er in het begin niet veel aan. Zeker niet in vergelijking met Todo Cambia. Na een aantal beluisteringen moet ik mijn mening echter herzien. Ik denk een beetje teveel bedwelmd geweest te zijn door Ludo's stem. Daardoor hoorde ik noch de muziek, noch de inhoud van de nummers. Gelukkig geef ik niet snel op, waardoor deze cd zeker en vast een eerlijke kans gekregen heeft. Hieronder vindt u het resultaat van mijn bevindingen.

Bijna elk nummer op deze cd kent een Franse tekst. Enkel 'Cucurucucu' is een Spaans nummer. Een mooie mix aan meerstemmige zang, stevige percussie, allerlei soorten gitaren, piano, blaasinstrumenten, cello, accordeon,... zorgt voor een rustgevend gevoel binnen de Bodixelmuziek. Wat ik eerst niet vond in de muziek heeft me later extra gegrepen. Niet enkel de stem van Ludo maakt Bodixel tot Bodixel. Veelal zijn het de kleine details die het 'm doen. In 'Buffet', een ongelooflijk mooie musette, valt dit duidelijk op. Je kan er elk instrument uithalen, tot het kleinste percussieinstrumentje. De klanken leven naast elkaar; afzonderlijk van elkaar. Maar tegelijkertijd weten ze op een verbluffende manier met elkaar te blenden. Dat kan meteen ook de reden zijn waarom ik in het begin enkel Ludo hoorde. De muziek en zang versmelten zo wonderbaarlijk met elkaar dat het méér dan één geheel vormt.

Geen enkel nummer roept dezelfde sfeer op en toch kun je een rode draad door de gehele cd trekken: Franstalige nummers (op één na dan) met een hoog klassebakgehalte.

Gelijklopend in elk nummer is de opbouw. Je voelt elk nummer duidelijk opklimmen tot een aangrijpende climax. Een rustig begin zowel in stem als muziek. Gelijktijdig komen ze tot een hoogtepunt. Dat is de sterkte binnen op dit plaatje. 'La même vieille Suzie' is een van mijn favorieten. Het nummer begint met een ongelooflijk mooie fluitsolo. Daarmee bedoel ik dan 'schuifelen' zoals ze in Gent wel eens durven zeggen. Iemand die op zulke manier kan fluiten; daar kan ik alleen maar jaloers op zijn. Voorts is dit een erg vrolijke song over de eenvoud van het leven. Niets verandert wanneer je wakker wordt. In het instrumentale tussenstukje herken ik 'Fly me to the moon', één van de mooiste jazzstandards ooit gemaakt. De prachtige meerstemmigheid tussen Ludo, Bruno De Castro en Elly Aerden brengt nog meer kleur in dit reeds kleurrijke geheel. Op het einde volgt nog een grappige saloonmuzieksolo. Dit bewijst de veelzijdigheid van de muzikanten en het feit dat ze in elk nummer een ander gevoel weten te leggen.

Een meer jazzy en bluessfeer tref ik dan weer in 'Autoroute'. Vooral de bas slaagt erin dat te verwezenlijken. Voor mij ook één van de mooiste nummer. In de instrumentale solo jazzen de viool en de piano vrolijk mee. Het is een prachtig voorbeeld van hetgeen je allemaal met folk kan bereiken. Bodixel slaagt er moeiteloos in het gegeven folk open te trekken en te verzoenen met allerlei verschillende muziekstijlen. Van chanson over musette, jazz en blues,...

De titelsong, Marguerite, is dan weer een ongelooflijk mooie ballad. Heel eenvoudig met hoofdzakelijk piano. In al haar eenvoud laat Bodixel ook de soms ietwat moeilijke teksten tot hun recht komen. Een heel mooi stukje vind ik terug in 'Vue de lune': 'Oh, je veux 't amener et tout revivre en tout. Au jardin les plages le vent alizé et les oiseaux. Je ne suis que l'esclave de l'amour, je m'incline pour que rien ne se perde dans le sel de ce monde. Pour que je ne disparaisse dans la multitude. Pour que je n'aie vécu en vain...'

Wat me eerst een erg moeilijke en niet te vatten schijf leek, blijkt later een pareltje te zijn waar ik met zeer kritische oren naar heb moeten luisteren om het te kunnen waarderen. Maar één keer de waardering er was kon ik 'Marguerite' ten volle vatten en naar waarde schatten.

Een echte must voor mensen die houden van Franstalige muziek met een vleugje mysterie.

(door Eleentje - folkroddels.be - 13 augustus 2006)


› Bodixel neemt een grote stap voorwaarts - De Standaard, cultuur, 28 april 2006

Hij werd bekend als zanger bij Ambrozijn en even bij Laïs, maar vandaag lijkt Ludo Vandeau steeds steviger op eigen benen te staan. "Nous ajustons incessament le monde", zong hij woensdagavond in Gent, met een stem die onvermijdelijk - en niet geflatteerd - deed denken aan Jacques Brel.

Zijn groep heet Bodixel, een wat onverwachte naam met een mythologisch verhaal erachter (de maangodin Ixchel), maar dat vertelt Ludo Vandeau er dezer dagen niet meer bij. "Gewoon een muzikaal spel", zegt hij glimlachend, wetend dat de oorspronkelijke naam Bodixchel was, maar dat het weinig zin heeft om het publiek met zo een moeilijk te schrijven naam op te zadelen.

Zopas is het derde album van de groep uitgebracht en daarmee zet Bodixel serieuze stappen vooruit. De plaat is verschenen bij het folklabel Wild Boar, de fotograaf Michiel Hendryckx heeft niet alleen de foto's voor het digipack gemaakt, maar ook het erg fraaie artwork ontworpen. Een management wil de groep verder brengen, liefst ook naar Frankrijk. En vooral is de groep muzikaal erg gegroeid, en heeft hij duidelijke keuzes gemaakt.

In de Handelsbeurs stelde Bodixel zijn plaat Marguerite voor, en dat bleek geen simpele opdracht. Om de nieuwe songs goed te kunnen vertolken, werd het kernkwintet versterkt met de accordeonist Gwen Cresens, drie blazers en drie strijkers. Je zag het zweet zo over het kloeke voorhoofd van Ludo Vandeau lopen.

De Gentenaar ging er vol vuur tegenaan. "Vue de lune" dreef nog sober op een gitaar en een cello, maar daarna sloeg Bruno De Castro een funky piano aan en kwamen de andere muzikanten erbij voor "Petite Chanson". " Ik zag een rilling in je ziel/ is dat de liefde, de smart, of gewoon een weerspiegeling van de regen? ". Vandeaus teksten staan zwanger van kleuren en geuren van de seizoenen, waartegen zijn ziel zich aanschurkt.

"Sommigen zeggen dat Marguerite een conceptplaat is", zegt hij. "De liederen stammen alleszins niet uit dezelfde periode, maar ze hebben wel een verwant thema. Ze komen allemaal uit mezelf, ze zijn geïnspireerd door mijn relatie met de mensen die ik ken. En Gwen Cresens heeft alles muzikaal samengebracht vanuit zijn klassieke opleiding."

Op het podium vertaalde hij het romantischer. "Een ode aan de mens die verloren loopt in de tijd, zijn heil zoekt in koffie en een sigaret, om uiteindelijk triest te beseffen dat niets voor eeuwig blijft", zo kondigde hij het titelnummer van de nieuwe plaat aan. Als frontman heeft hij last om zijn publieke rol te vertolken, maar als zanger en auteur gaat er van Ludo Vandeau een pure, intense overtuigingskracht uit. Dit is een man voor wie zingen haast een missie is.

Spaans en Frans

Bodixel debuteerde in 2002 met de cd Métropole en ontpopte zich al snel tot een ensemble dat zich specialiseerde in Frans- en Spaanstalig werk. De kern bestond uit de broers Ludo en Bruno Van den Broeck, die thuis opgroeiden met veel chanson, en zo een blijvende liefde voor die taal en het Spaans bewaarden. "Ik schrijf mijn teksten in het Nederlands en vertaal ze dan naar het Spaans", aldus Vandeau. "Ze zijn heel persoonlijk en als ik ze in mijn eigen taal zou zingen, zou dat heel direct overkomen. In een andere taal kan ik wat afstand nemen."

In die vier jaar evolueerde de groep geweldig. Een paar verre tournees in Chili en Cuba voegden ervaring toe. Een label valt er vandaag niet meer op te plakken, al roept het poëtische gebruik van het Frans onmiskenbaar de wereld van het chanson op. Maar Vandeau verheelt niet dat hij dolblij is met zijn nieuwe ritmesectie, die hem toelaat zijn songs fors te brengen. Zijn prachtige donkere stem draagt die bredere groepsklank met zwier - al kan hij ook heel teder een sober lied zingen.

Het concert in de Handelsbeurs was geen hoogtepunt, wegens te veel zenuwen, een matige klankmix in de zaal, en materiaal dat nog te vers is om al goed te vloeien. Maar er sprak wel een geweldig podiumplezier uit, en een duidelijke hang naar eerlijk muziek maken. Als je Vandeau daar op het podium zo intens ziet zingen, geloof je hem moeiteloos.

(door Peter Vantyghem - De Standaard - 28 april 2006)