› Gent steunt kinderen van Tsjernobyl in Tarara te Cuba

Op 26 april 2006 zal het 20 jaar geleden zijn dat de kernramp in Tsjernobyl plaatsvond. Velen onder ons herinneren zich nog levendig het drama. Waar men echter niet bij stilstaat is dat er ook vandaag nog steeds slachtoffer(tje)s absolute nood aan hulp hebben en dat Cuba vanaf het eerste moment tot op vandaag hierin een zéér belangrijke rol speelt. Meer dan 100.000 mensen zouden al ten gevolge van de kernramp in Tsjernobyl zijn gestorven, terwijl 3 miljoen mensen ten gevolge van vrijgekomen radioactiviteit ernstige ziekten zouden hebben opgelopen. Cuba is het enige land in de wereld dat sinds de ramp onafgebroken hulp aan de getroffen mensen heeft aangeboden en wat voor hulp!

Tarara. Een badplaats op zo'n 25 km van de Cubaanse hoofdstad Havana. Kinderen met kale hoofden en huidaandoeningen spelen genietend in het warme water van de Caraïbische zee. Deze kinderen zijn slachtoffers van de radioactieve neerslag na de ontploffing van de kerninstallatie in Tsjernobyl in 1986. Ze worden in Cuba gratis opgevangen en behandeld en dit reeds bijna 20 jaar. Het zijn er ondertussen meer dan 20.000! "Ik wil hier blijven", zegt Sveta, een 15-jarig meisje met blauwe ogen afkomstig uit Kiev, de hoofdstad van Oekraïne, wiens wimpers net weer beginnen aan te groeien.

De kinderen worden behandeld voor haarverlies, huid- aandoeningen, nierziekten, spijsverteringsproblemen, zenuwaandoeningen, tumoren, schildklierkanker, leukemie e.a.. Allemaal lijden zij nu nog onder de gevolgen van de radioactieve straling ten gevolge van de kernreactorexplosie, jaren voor zij werden geboren. Het VS-embargo tegen Cuba maakt het voor Cuba zeer duur om aan geneesmiddelen te komen om bijvoorbeeld leukemie te bestrijden, dus zijn Cubaanse medische experts bijzonder creatief in het vinden van behandelingsmethoden en geneesmiddelen.

Elk jaar sturen Cubaanse dokters werkzaam in Oekraïne zo'n 800 kinderen tussen 3 en 22 jaar naar Cuba waar zij minstens 2 maanden in het Tarara kinderhospitaal verblijven. Indien nodig blijven de kinderen langer en komen ook de ouders of voogd van de kinderen in Cuba wonen zolang de behandeling duurt. Ze wonen er in de bungalows die vóór Fidel Castro's revolutie in 1959 door rijke Cubanen als vakantiehuizen werden gebouwd. Ze gaan hier naar school, krijgen ook gratis tandverzorging en genieten van veel vrije tijd die ze doorbrengen op het strand of voetballend met de Cubaanse kinderen van de nabijgelegen astmakliniek.

De meeste kinderen worden behandeld voor haarverlies, waarbij hun hoofd dagelijks wordt ingesmeerd met een lotion gemaakt van menselijk placenta waarna ze 15 minuten onder infrarood licht worden geplaatst. "In zo'n 60% van de gevallen groeit het haar terug", zegt dr. Giraldo Hernandez.

De 16-jarige Alina Petrusha uit Zaporozhe in het zuidoosten van Oekraïne begon haar haren te verliezen toen ze 8 was. Alles samen bracht ze sinds 2001 reeds 2 ½ jaar in Tarara door. "Hier groeit mijn haar weer aan maar telkens ik terugkeer naar huis valt het weer uit", zegt ze.

Veel kinderen lijden ook aan vitiligo, een vlekkerige huidverkleuring, welke wordt behandeld met weer een andere lotion op basis van placenta en heel veel zonlicht op het strand. Ook psoriasis komt vaak voor, net als een verzwakt immuniteitssysteem. Ernstiger er aan toe zijn de kankerpatiëntjes die chemotherapie of operaties dienen te ondergaan. Zo kregen verschillende leukemie-patiëntjes reeds een beenmergtransplantatie in Cuba.

Terwijl een aantal van deze ziektes, zoals de stijging met 30% van schildklierkanker bij Oekraïnse kinderen, duidelijk een gevolg is van de Tsjernobyl-kernramp, kunnen wetenschappers niet met zekerheid vaststellen of haarverlies bijvoorbeeld wordt veroorzaakt door de radioactieve besmetting of door posttraumatische stress. Vele Tsjernobyl-kinderen zijn wees of komen uit straatarme families, die zich in hun thuisland geen medische verzorging kunnen veroorloven. Sinds de val van het communisme is de openbare gezondheidszorg er in Oekraïne zorgwekkend op achteruitgegaan en privé-gezondheidszorg is heel duur.

De radioactieve besmetting ten gevolge van de Tsjernobyl-ramp zal zich nog tientallen jaren laten gelden en genetische afwijkingen bij Oekraïense kinderen zullen nog jarenlang voorkomen.

Een jaar geleden kwam Tania Syomka uit Zaporozhe met haar kreupele dochter naar Cuba om haar te laten opereren aan een misvorming aan de ruggengraat. Een operatie die ze in Oekraïne niet kon betalen. "Nu kan Irina alles doen wat ze wil, naar het strand gaan, gaan dansen,... Mijn dochter is nu een groot, mooi meisje", zegt Syomka.

Vladimir Zaslaski verblijft reeds het langst in Tarara. Toen hij er 11 jaar geleden arriveerde, leed hij aan een voortschrijdende neurologische bewegingsziekte. Er kwam een eind aan zijn spasmen nadat Cubaanse neurochirurgen hem hadden geopereerd. "Mijn ziekte had ik te danken aan Tsjernobyl", zegt de 21-jarige jongen, "dat ik sinds een jaar opnieuw kan lopen, dank ik aan Cuba".

Volgens de Cubaanse dokters vormt naast de medische behandeling, recreatie onder de tropische zon een even belangrijke bijdrage tot genezing.

Gentenaar Johnny Goethals startte in 2004 de actie "Gentse ziekenhuisbedden voor Cuba" op en dit in het kader van een ruimere actie "Vlaanderen helpt Cuba". Johnny, die zelf enkele jaren in Cuba woonde, wou met dit initiatief de leefomstandigheden in Cuba, met name in de ziekenhuizen, helpen verbeteren. Als werknemer in het Gentse Universitair ziekenhuis nam hij contact op met de directie, wetende dat er in de kelders van het UZ nog heel wat - voor ons afgeschreven - materiaal stond, dat in Cuba goed kon worden gebruikt. Van het directiecomité kreeg hij de toestemming om zo'n 250 oude bedden, medisch materiaal, kinderkledij, enz.... naar Cuba te exporteren. Diverse organisaties zegden hun steun toe, sommige door goederen te bezorgen, andere door financiële hulp.

Onder ruime persbelangstelling vertrok op 24 mei 2004 de eerste container vol ziekenhuisbedden richting Havana. Op 17 juni volgde een tweede container met o.m. kinderbedden, rolstoelen, kinderweegschalen, ziekenhuiskledij, beddengoed, keukenmateriaal, enz... En er volgden nog drie containers.

Na het grote succes van vorig jaar waarbij het vooropgestelde doel (250 bedden) werd overschreden, werd dit jaar in samenspraak met de Cubaanse regering een nieuw humanitair project opgestart. Ook deze keer kunnen de Vrienden van Cuba hierbij rekenen op de medewerking van Edad de Oro/De Verenigde Muze, ACOD-UZgent, Vrede, Masereelfonds, A. Vermeylenfonds, FOS, Bond Moyson, Syndicale Solidariteit voor Cuba en ICS. Vrijwilligers slaan de handen in elkaar om samen minimaal 10.000 steunkaarten van € 1 per stuk te verkopen. Wie zo'n steunkaart koopt, maakt trouwens kans een reis naar Cuba te winnen (met dank aan Jetair).

Net zoals vorig jaar worden de regionale en nationale media uitgenodigd om over deze actie verslag uit te brengen. Er staat alvast opnieuw veel ziekenhuismateriaal klaar in het Gentse Universitair ziekenhuis, maar er is meer nodig: school-, teken- en sportmateriaal, speelgoed, lichte zomerkinderkleding (3 tot 22 jaar) en niet in het minst geld, behoorlijk wat geld om het ingezamelde materiaal naar Cuba te transporteren.

Op 26 april 2006, 20 jaar na datum van de Tsjernobyl-catastrofe wordt het project afgesloten en zal alle materiële en financiële geboden hulp worden overhandigd aan de plaatselijke medische staf in het opvang- en behandelingsoord van Tarara, als steun aan deze bijna vergeten slachtoffer(tje)s en als erkenning aan de 350 verzorgenden die ieder dag opnieuw instaan voor de toekomst van deze kinderen.

Kinderen een gezonde(re) toekomst helpen bezorgen... Voor de kinderen van Tsjernobyl doet Cuba dit straks 20 jaar, volledig gratis ondanks de eigen zeer beperkte middelen. Die middelen willen de Vrienden van Cuba hen bezorgen. Omdat kinderen kostbaar zijn.

Ook jouw steun is van harte welkom!

Meer info op cubamigos.be, op acoduzgent.be, op demuze.be,
en bij initiatiefnemer Johnny Goethals (johnny.goethalspandora.be).


› De zaak van de Vijf, een samenvatting van de feiten.

Vijf Cubanen, Gerardo Hernández, René González, Fernando González, Ramon Labañino en Antonio Guerrero, intussen internationaal gekend als de "Cuban Five", trokken midden de jaren '90 under cover naar Miami. Ze infiltreerden er in terroristische anti-Cubaanse organisaties met het doel aanslagen tegen hun land te voorkomen.

Als ze in '98 ontdekt en opgepakt worden, volgen 17 maanden van eenzame opsluiting, zonder enig contact met hun familie en met zeer beperkte contacten met de pro deo advocaten die aangewezen waren voor hun verdediging. Het proces volgde eind 2000. Het bulkte van onregelmatigheden en schendingen van de VS-grondwet. De Vijf werden beschuldigd van intentie tot spionage en één van hen ook nog van intentie tot moord. Dit soort aanklacht is typerend voor een politiek proces. Op die manier moeten geen feiten bewezen worden, enkel de "intentie tot". Hoge Amerikaanse legerofficieren getuigden in het voordeel van de Vijf. De openbare aanklager zelf trachtte zonder succes de hoofdaanklacht - intentie tot moord - terug uit het dossier te krijgen omdat er absoluut geen bewijslast voor was. Toch verklaarde de jury in juni 2001 de Vijf schuldig voor alle aanklachten na slechts enkele uren beraad. De anti-Cubaanse maffia van Miami kraaide victorie. De Vijf kregen extreem zware straffen tussen 15 jaar en tweemaal levenslang + 15 jaar. Ze werden overgeplaatst naar vijf verschillende hoge veiligheidsgevangenissen, duizenden kilometers van mekaar verwijderd.

De Vijf werden nogmaals in isolatie geplaatst in 2003 en worden moreel onder druk gezet door hun familiebezoek extreem te bemoeilijken. Twee van hen hebben hun echtgenote reeds 7 jaar niet meer gezien omdat de VS hun inreisvisum weigert. Daardoor kent het zes-jarig dochtertje van René haar eigen papa niet.

De pro deo advocaten besloten om hun cliënten niet in de steek te laten en in beroep te gaan tegen de uitspraak van de rechtbank van Miami.

Op 7 april 2003 legden ze de aanvraag voor aan het Hof van beroep van Atlanta. Op 10 maart 2004 ging de hoorzitting door. Pas 17 maand later op 8 augustus 2005 komt de uitspraak.

Tegen alle verwachtingen in volgen de drie rechters van het Hof van Atlanta unaniem de vraag van de verdediging. De uitspraak van het hof annuleert het vorig proces én de veroordelingen over heel de lijn. In een 93 blz tellend dossier argumenteren de rechters hun beslissing. De essentie: in Miami is geen eerlijk proces mogelijk in een zaak waar Cuba bij betrokken is. Deze uitspraak bevestigt wat de Vijf zelf, hun advocaten en al wie solidair is met hun zaak reeds jaren stellen.

Een gelijkaardig standpunt werd trouwens eind mei 2005 ingenomen door de Werkgroep voor Willekeurige aanhoudingen van de VN-Mensenrechtencommissie.

Voor het eerst in 7 jaar is er een opening in de zaak van de Vijf. Toch is de strijd nog niet gestreden. De VS-overheid heeft nog een mogelijkheid tot beroep tegen de uitspraak. De termijn is recent op vraag van de aanklager verlengd. Indien de openbare aanklager het verdict van Atlanta aanvaardt is er de mogelijkheid van een nieuw proces in een andere plaats dan Miami. Of de openbare aanklager hiertoe overgaat zal alles te maken hebben met de druk die de anti-Cubaanse maffia uitoefent. Het is nog maar de vraag of de openbare aanklager bereid is om nog eens risico op een blauwtje te lopen. Het gebrek aan bewijslast is reeds overduidelijk op basis van het eerste proces.

De advocaten van de Vijf zetten intussen procedures in om hun cliënten op borgtocht vrij te krijgen. Ze bevinden zich voorlopig enkel in staat van beschuldiging. "Het is schandalig dat deze mensen, die vals veroordeeld zijn in Miami, na al wat ze de voorbije 7 jaar aan onrechtvaardigheden moesten doorstaan, nog steeds, ondanks het verdict, in hoge veiligheidsgevangenissen verkeren" stelt Paul Mc Kenna, advocaat van Gerardo.

De stelling van meester Weinglass, internationaal gerenommeerd mensenrechtenadvocaat en advocaat van de verdediging is dat de Vijf onmiddellijk in vrijheid moeten gesteld worden. Zij zijn onterecht veroordeeld en gedurende de 7 jaar die op hun arrestatie volgden zijn hun rechten constant zwaar met voeten getreden. Bovendien geven de rechters in beroep in hun argumentatie op het vonnis duidelijk aan dat de Vijf in Miami aanwezig waren met het oog op het schaduwen van terroristen. Een argument dat in het eerste proces door de rechter van tafel geveegd werd. De rechters in beroep volgen hiermee de verdediging van de Vijf die steeds volhielden dat ze op geen enkel moment een bedreiging vormden voor de nationale veiligheid van de VS. Hun aanwezigheid in Miami was uitsluitend gericht op het bekomen van informatie om terroristische aanslagen op Cubaanse doelwitten te voorkomen. Het enige waardige antwoord op de uitspraak van het Hof van Atlanta is bijgevolg hun vrijlating.

Meer info: www.cubanismo.net, www.freethefive.org, www.antiterroristas.cu

Wil je meewerken? Contacteer het Belgisch Free the Five-comité:
Haachtsesteenweg 53, 1210 Brussel, 02/209 23 50 of free-the-fivecubanismo.net


› Solidariteitsarmanden Caritas Int.

(geschreven uit het standpunt van Caritas International)

Om jongeren te sensibiliseren voor de problemen van slachtoffers van oorlogsgeweld, natuurrampen, armoede en migratie, lanceert Caritas International de actie "solidariteitsarmbanden". Op elke armband staat een boodschap met de prioriteiten van onze NGO.

· Rode armband: Save Africa

Weet u dat de oppervlakte van het Afrikaanse werelddeel gelijk is aan de som van de oppervlakten van China, India, de Verenigde Staten, Mexico, Argentinië en de Europese Unie? Dat in Afrika 869.274.316 mensen wonen? Dat hongersnood 40 miljoen van hen bedreigt? Dat armoede, oorlog, hongersnood, epidemieën, het dagelijkse lot zijn van miljoenen Afrikanen? Dat gewapende conflicten, hardnekkige droogte, de verwoestende gevolgen van HIV/aids, onaangepaste economische politiek, de onevenwichtige Noord-Zuid verhouding, de hoge buitenlandse schuld, het analfabetisme, de afwezigheid van gezondheidstructuren, de onderontwikkeling, de epidemieën... de grote plagen zijn van Afrika? Dat van de 49 MOL-landen (minst ontwikkelde landen), er 34 in Afrika liggen? Dat een deel van de Afrikanen met minder dan 1 dollar per dag moet overleven?

Om al deze redenen vragen wij u om Afrika en de Afrikanen te helpen.

· Rose armband: Hope

Hoop, dat is wat de ruim 40 miljoen vluchtelingen en ontheemden recht houdt. Hoop op een beter leven, ver van het geweld en de uitzichtloze armoede. Twee derden strandt in eigen land, in het beste geval in kampen. Vooral in Afrika, maar ook in Latijns-Amerika en Azië. Een derde steekt de grens over, naar een ander land. Slechts 10% komt naar Europa om er asiel te vragen.

Caritas International België helpt deze kwetsbare groep op verschillende fronten. In België helpen wij nieuwe migranten in nood en ijveren we voor een asielbeleid dat iedere kandidaat-vluchteling als een mens behandelt, ook zij die uiteindelijk niet mogen blijven. Met onze hulpprogramma's in Afrika en Azië helpen wij hen hun leven weer in handen nemen. We bouwen er huizen, zorgen dat de kinderen weer naar school kunnen, initiëren 'food for work' programma's...

· Blauwe armband: A roof for everybody

Oorlog, armoede, en natuurrampen jagen miljoenen mensen uit hun vertrouwde huis. Vluchten is hun enige uitweg om te kunnen overleven. Maar de prijs is hoog: ze verliezen hun sociale status, hun werk, hun huis. Wat wordt er van deze vluchtelingen, verplaatste personen, bannelingen, onvrijwillige migranten... 1950: meer dan één miljoen Europeanen zijn op de dool als gevolg van wereldoorlog II. 2000: het UNHCR registreert 21 miljoen mensen, waaronder 1,2 miljoen asielzoekers, 2,5 miljoen gerepatrieerden, 6,9 miljoen verplaatste personen en 11,6 miljoen vluchtelingen. Zo'n 30 miljoen mensen zijn in hun eigen land op de dool, zonder enige bescherming! Nog in 2000: 4 miljoen Palestijnse vluchtelingen trachten te overleven op de Westelijke Jordaanoever, in de Gazastrook, Libanon, Jordanië en Syrië. Alle vluchtelingen hebben hulp nodig, een schuilplaats, een dak boven hun hoofd...Caritas International helpt hen in het buitenland én in België, waar wij speciaal voor hen de dienst huisvesting hebben opgericht.

· Witte armband: Make hunger history

Elke dag opnieuw lijden meer dan 800 miljoen mensen honger. De hongerdood is een dreigende realiteit voor miljoenen, waaronder 40 miljoen Afrikanen. Deze harde cijfers zijn niet alleen een gevolg van klimatologische omstandigheden en natuurrampen, maar ook en vooral van meer structurele factoren als chronische armoede, een ongunstige landbouwomgeving, de sterke stijging van het aantal conflicten enz. Wie nooit voldoende te eten heeft is veel vlugger ziek; al van bij de geboorte zijn veel baby's zeer zwak, peuters zijn lusteloos, scholieren hebben concentratiestoornissen en volwassenen te weinig energie om te werken.

(bron en meer info: caritas-int.be)


› Cuba Libre: Think before you drink!

(geschreven uit het standpunt van Oxfam Solidariteit)

Waarom willen wij Cuba in de aandacht brengen? Moet er zo nodig een campagne gevoerd worden? Zijn er niet een hoop andere landen waar de levensomstandigheden van de bevolking er veel slechter aan toe zijn dan in Cuba ? Op deze laatste vraag kan je inderdaad bevestigend antwoorden. Indicatoren met betrekking tot gezondheidszorg en onderwijs kunnen met gemak tippen aan de meest geïndustrialiseerde landen.

De doelstelling van ons werk met Cubaanse organisaties is echter niet enkel de sociale verworvenheden zoveel mogelijk te behouden. Ter plaatse werken wij daarvoor samen met organisaties die de participatie van de bevolking stimuleren in hun ontwikkeling, wij steunen initiatieven die van Cubaanse organisaties uitgaan, de alternatieven die zij voorstellen. Maar er is meer, wij voeren ook in België en in Europa campagne.

Cuba is namelijk voor nog andere redenen belangrijk: wij nemen het namelijk niet dat de enige grootmacht in de wereld, de VSA, dit land nog steeds onderwerpen aan een door de VN illegaal verklaarde blokkade. Dit heeft niet enkel desastreuze gevolgen voor de Cubaanse bevolking, maar het is tevens een bijzonder duidelijke illustratie van de manier waarop een grootmacht meent de internationale relaties te kunnen bepalen.

De VN worden uitgeschakeld en de buitenlandse politiek van de VSA wordt aardig bepaald door de belangen van multinationale ondernemingen, we durven hier zelfs spreken van een privatisering van de buitenlandse politiek. Het is ook een schoolvoorbeeld van de politieke afhankelijkheid van Europa en de manier waarop de VSA de Europese buitenlandse politiek mede bepalen.

Wij voeren campagne rond Cuba daar de illustratie zo buitensporig duidelijk is, daar de schandalige buitenlandse politiek van de VSA zo buitensporig illegaal is, daar de vermenging met economische belangen zo onnoemelijk groot is en daar de blokkade zo internationaal georganiseerd is dat ook Europa (tot op vandaag) in de feiten deze blokkade niet echt in vraag stelt. Cuba heeft recht op eigen buitenlandse relaties, op import en export met andere landen. Cuba is een soeverein land en dit is nog steeds de basis van het internationaal rechtssysteem. Daarenboven vinden wij dat de alternatieven die Cuba biedt aan de huidige dominante neoliberale privatiseringsgolf wel eens mogen gevaloriseerd worden.

Verkiezen we een systeem waar de macht van de sterkste geldt (waar alles ondergeschikt wordt aan het economische belang van enkele multinationale ondernemingen) of zijn we voorstander van een systeem waar de politiek de prioriteiten bepaalt in functie van het welzijn van de meerderheid van de bevolking ? Een kleine bovenlaag bezit alles en de grote meerderheid beschikt over nagenoeg niets, dat is het voorbeeld dat we kennen in zovele Latijns-Amerikaanse landen. In Cuba wordt de rijkdom verdeeld over het geheel van de bevolking.

De Bacardi & Co campagne die wij op touw zetten heeft verschillende doelstellingen: wij willen informeren, wij willen jullie een kans geven om je solidariteit in actie om te zetten en tegelijkertijd kan je opteren om financieel bij te dragen aan concrete solidariteit ter plaatse in Cuba. Wij zorgen ervoor dat jouw actie ook politiek doordringt naar de Belgische en Europese politieke tentakels. In België hebben we toch enige successen geboekt terzake. Het toont aan dat jullie samenwerking, jullie interesse zoden aan de dijk brengen. In de artikels en documenten die je hier vindt, kan je lezen welke de gevolgen zijn van de blokkade van de VS op het dagdagelijkse leven van Juan met de pet in Cuba.

Je kan onze petitie tekenen, je kan (illegale) aandelen kopen die regelrecht de Helms-Burton wet uitdagen. Je kan lezen op welke manier Bacardi & Co de buitenlandse politiek van de VSA en de EU naar hun hand zetten. Je zal er ontdekken dat Bacardi geen druppel Cubaanse rum bevat, wat hun reclamecampagnes je ook mogen suggereren. Je kan er recente standpunten lezen rond belangrijke ontwikkelingen in Cuba of een agenda consulteren van toekomstige activiteiten. Vele van de acties doen wij in samenwerking met de Coördinatie voor de opheffing van de blokkade, een samengaan van 75 socio-culturele organisaties die allen ijveren voor het afschaffen van de blokkade.

Wij hebben niet allen dezelfde analyses over Cuba, maar over de blokkade zijn we het roerend eens, daar moeten we van af ! Think Before you Drink!

(bron en meer info: oxfamsol.be)


› Oog orkaan Ivan trekt rakelings langs Cuba

La Habana/Brussel - 14/09/2004 - Na een verwoestend traject over de eilanden Grenada, Jamaica en de Kaaiman- eilanden, schoof het oog van de orkaan Ivan op 13 sept., rond 17 uur plaatselijke tijd, op 90 km ten westen van de westelijke kaap van Cuba het eiland voorbij, in de richting van de kust van de Verenigde Staten. Het ergste is dus niet gebeurd, maar zware regens, zeer sterke winden en hoge golven kunnen nog gedurende 1 tot 2 dagen over een breedte van 150 tot 300 km veel schade aanrichten, ook in de drukbevolkte provincies Habana en Matanzas.

Oxfam volgt de toestand op de voet en zal, zodra de weersomstandigheden dit toelaten, de situatie evalueren in samenwerking met Sistema de Defensa Civil (Burgerbescherming), plaatselijke organismen en andere internationale ngo's.

De Cubanen waren goed voorbereid op de komst van orkaan Ivan. Op donderdag 9 september riep de Burgerbescherming het orkaanalarm uit in de westelijke provincies en in de gemeente Isla de la Juventud. Meteen werden maatregelen genomen om het verlies van mensenlevens te beperken en om economische schade te vermijden. Het alarm werd vrijdag uitgebreid van Pinar del Rió tot Sancti Spíritu en Santa Clara en later tot het ganse land. De evacuatie van 1,3 miljoen mensen begon. De mensen die op minder dan 2 km van de kustlijn wonen werden geëvacueerd om hen te beschermen tegen vloedgolven. Ruim 200.000 inwoners van Pinar del Río, dit is meer dan een derde van de bevolking, werden eveneens geëvacueerd. Sedert vrijdag zonden radio en televisie voortdurend orkaaninformatie uit. Vanaf zondag legden de medewerkers van de Burgerbescherming aan de bevolking uit wat hen te doen stond. Nooit tevoren had in Cuba zulke preventieve mobilisatie plaats tegen orkaanschade.

Ivan is een van de hevigste stormen in de geschiedenis en haalde over de Kaaimaneilanden topsnelheden van 320 kilometer per uur, alvorens op Cuba af te stomen. Ivan doodde tenminste 68 mensen op zijn langzame doortocht door de Caraïben. Het is de tweede orkaan in één maand die over Cuba raast: Charley doodde er vijf mensen en veroorzaakte voor 1 miljard dollar schade. Op dit ogenblik zijn er nog geen berichten van verlies van mensenlevens, maar het is te vroeg om een volledige balans op te maken. Oxfam blijft de toestand van nabij volgen in de hoofdstad Havana en zal samenwerken met de Burgerbescherming, met plaatselijke organisaties en andere ngo's om de schade en noden in te schatten, vooral in de westelijke provincie Pina del Rio.

(bron en meer info: oxfamsol.be)


› Komt Cuba na Irak aan de beurt?

(geschreven uit het standpunt van Oxfam Solidariteit)

"Cuba maakt chemische massavernietigingswapens aan". "Cuba bevindt zich in de lijst van 7 terroristische staten in deze wereld", "Na Irak, is het de beurt aan Cuba" stelt Jeb Bush, broer van en gouverneur van Florida, en de VS situeert Cuba in de "As van het kwaad". "Neen, het is nu nog niet de beurt aan Cuba" zegt Rumsfeld.

Kunnen we de Cubanen verwijten dat ze deze beweringen met argwaan aanhoren ? Voor ons hebben deze uitspraken wel degelijk een déjà-vu effect...

Op 7 maanden tijd werden in Cuba 2 vliegtuigen en 5 boten gekaapt. Een derde vliegtuigkaping werd verijdeld. In de VS laat men uitschijnen dat vliegtuigkapers op vrijstelling tegen borgtocht kunnen rekenen. Dit kan tellen voor het land dat van de strijd tegen het terrorisme overal ter wereld topprioriteit nr. 1 maakt. De VSA weigeren sinds 7 maanden de migratieakkoorden met Cuba uit te voeren. Volgens deze akkoorden moeten jaarlijks 20.000 Cubanen naar de VS legaal kunnen emigreren. Door deze akkoorden plots niet meer uit te voeren, stimuleren de VS de illegale migratie en wakkert ze kapingen aan.

"Een nieuwe migratiegolf vanuit Cuba zal beschouwd worden door de VS als een daad van agressie en daar komt een passend antwoord op", stelde president Bush.

Het nieuwe hoofd van de belangensectie van de VS in Havana, Dhr. James Cason, financiert cash een 75 tal Cubanen die hij organiseert, dirigeert, voorziet van telecommunicatieapparatuur en waarvan hij zegt dat hij ze wil zien uitgroeien tot een éénheidspartij met een 10-punten programma. Hij is tevens ook oprichter van een nieuwe politieke partij in Cuba en organiseert allerhande seminaries in zijn residentie. De waarschuwingen van de Cubaanse autoriteiten negerend, voert hij dagelijks de provocaties op. Hoe zou Washington reageren indien de Cubaanse belangensectie in Washington de onafhankelijksbeweging van Puerto Rico zou financieren, structureren en begeleiden in zijn strijd ? De VS laten toe dat van hun grondgebied terreur acties worden ondernomen tegen Cuba. Snelle boten kunnen moeiteloos uit Miami vertrekken en een raketaanval uitvoeren op een hotel aan de Cubaanse kust. Eens terug thuis worden ze als helden ontvangen. Vliegtuigjes van Cubaanse ballingenorganisaties mogen zonder problemen het Cubaanse luchtruim schenden en opnieuw landen in Miami. Dit zijn geen terroristen maar "strijders voor vrijheid" volgens Washington. Reeds meer dan 40 jaar is iedere commerciële transactie tussen Cuba en de VS illegaal, Cuba wordt uitgesloten van iedere internationale financiële instelling. Cuba vraagt sinds mensenheugenis een dialoog in respect om de relaties te normaliseren. De VS willen echter een oorlogsrelatie aanhouden. Dit levert VS president immers de garantie op van de stemmen van heel wat ballingen in de VS. Zeker in een cruciale staat als Florida is dit belangrijk.

Het is o.a. tegen deze achtergrond dat de gebeurtenissen van de afgelopen weken moeten geplaatst worden. 75 mensen werden gearresteerd en veroordeeld tot celstraffen tussen de 6 à 28 jaar. De bewijslast was erg éénduidig: getekende ontvangstbewijzen van de cash overdrachten tussen Cason en deze mensen incluis. De celstraffen vallen inderdaad zwaar uit, Cuba wil waarschijnlijk een voorbeeld stellen: we zullen geen vijfde colonne van de VS dulden op ons grondgebied. Dit is echter geen debat over persvrijheid (4 van de 75 beklaagden oefenden ooit in hun leven een journalistieke activiteit uit) en evenmin een debat over vakbondsvrijheid, er zitten inderdaad enkele vakbondsleden bij, maar de beschuldiging luidt wel degelijk collaboratie met de Helms-Burton wet (tussen haakjes, ook in België en de ganse EU is medewerking aan de Helms-Burton wet sinds 1998 onwettelijk en strafbaar). De 3 terechtstellingen in april betreffen kapers van een boot met onder andere toeristen aan boord. Wij nemen afstand van het uitvoeren van de doodstraf, moge dit duidelijk zijn. Dit is onethisch en we beschouwen dit als een universele waarde. Wij nemen echter wel aanstoot aan de selectieve verontwaardiging in deze. Als vandaag de Europese Commissie initiatieven neemt om Cuba van de Cotonou akkoorden uit te sluiten, dan zoeken wij naar gelijkaardige maatregelen tegen de 118 andere landen die de doodstraf nog in hun wetgeving hebben staan, dan zoeken wij tevergeefs naar economische maatregelen tegen de koploper van de uitvoering van doodstraffen, enkel in Bush' deelstaat Texas telt men tot op heden 281 terechtstellingen, waaronder 11 minderjarigen.

De EU kan nogmaals bewijzen hoe (on)afhankelijk ze van de VS is. Minister van Buitenlandse Zaken Michel was terughoudend in zijn verklaringen, hij kent het dossier. Annemie Neyts vond het nodig om publiekelijk aan stemmingmakerij te doen rond deze zaak. Kunnen we Cuba verwijten zich niet naïef op te stellen tegenover de verklaringen en handelingen van de VS ? Heeft Cuba niet het recht zijn integriteit te verdedigen tegen een buitenlandse agressie ? De VS mogen Irak aanvallen zonder VN mandaat, er komen geen strafmaatregelen van de internationale gemeenschap en we zijn al erg blij dat de oorlog niet lang duurde en voorlopig nog geen honderdduizenden slachtoffers maakte. Waarom is de verontwaardiging toch steeds zo selectief ? Zijn duizenden kinderen in Irak, vakbondsleden in Colombia, verdwijningen en martelingen, zaken die in Cuba niet voorkomen, zoveel minder belangrijk ? Of reageert men niet op de bondgenoten van een supermacht die een nieuwe wereldorde uitbouwt ? Zal Europa ooit in staat zijn een eigen onafhankelijke visie, gebaseerd op het internationaal Recht, te ontwikkelen ?

(bron en meer info: oxfamsol.be)


› Vlaams Blok wil Pablo Neruda censureren

Cultuur rijmt op censuur. Toch voor het Vlaams Blok. Een staaltje van wat de extreem-rechtse partij met het cultuurbeleid van plan is eens ze aan de macht mocht komen (en dat is hopelijk nooit!), werd onlangs in Schoten geleverd.

Een Blok- gemeenteraadslid hield er een interpellatie rond het Neruda-project: een regelrechte oproep tot een cultuurverbod.


Gemeenteraad Schoten, 24 juni 2004

Interpellatie van Ghislaine Peleman (Vlaams Blok):

Een zomerproject rond Pablo Neruda? Nee, bedankt.
Pablo Neruda was niet alleen een begenadigd schrijver en dichter maar een communistisch beroepsagitator en het boegbeeld van het meest bloederige totalitaire systeem uit de recente politieke geschiedenis (het Stalinisme, dat 20 miljoen slachtoffers maakte!)
De herdenkingsprogramma's aangeboden in dit zomerproject zijn een duidelijk politiek initiatief. Achter het Pablo Neruda Platform gaan een aantal linkse en marxistische organisaties schuil. Het kan niet dat dergelijke "culturele progamma's" betaald worden met overheidsgeld.

Oh gruwel: Pablo Neruda hield er meningen op na die mevrouw Peleman niet zinnen en hop: draai die geldkraan dicht. Gevolg: geen enkele culturele werking die overheidsmiddelen ontvangt, mag nog iets rond Neruda programmeren. Een cultureel project doodknijpen, heet zoiets.

Wee de dag dat het Vlaams Blok de culturele programmatie mag bepalen en we met zijn allen naar de zoveelste Cyriel Verschaeve-herdenking worden getrommeld...

(bron: neruda.be)


› Souks & Salsa: verdoken subsidie voor Oxfam Wereldwinkel?

Bodixel speelde op 28 augustus in Ninove op het Souks en Salsa Festival. Hieronder een boeiende interpellatie van het Blok ivm dit festival. Binnenkort dus enkel vlaamse liederen op vlaamse podia. Wij zoeken alvast een leren kniebroek of witte zakdoek met rode bolletjes. Alles op klompen...

Op donderdag 19 februari 2004 interpelleerde Vlaams Blok-fractieleider Werner Somers tijdens de gemeenteraadszitting over de subsidies die de Stad Ninove toekent aan het tweedaagse 'multiculturele festival' Souks & Salsa dat eind augustus plaats vindt op het Kerkplein. De Stad betaalt onder meer de gage van een 'wereldmuziekgroep' ten bedrage van 2.000 euro en stelt tevens gedurende twee dagen gratis personeel en materiaal ter beschikking van de organisatoren van het festival.

Volgens de schepen van Cultuur Antoine Callebaut (CD&V) bedraagt de waarde van de stadsmedewerking in totaal 3.000 euro. Het Vlaams Blok lijkt deze schatting eerder aan de lage kant te zijn, maar zelfs al zou dit bedrag kloppen, dan nog is het volgens ons de vraag waarom een 'multicultureel festival' zo nodig met geld van de Ninoofse belastingbetaler moet gefinancierd worden. Als er een publiek voor bestaat, kan een dergelijk festival immers moeiteloos zichzelf bedruipen. Waarom moeten de andere mensen daar zo nodig mee voor opdraaien?

De uitleg van de heer Callebaut dat het tot de opdracht van het Cultuurcentrum behoort om een veelheid aan muziekstijlen te promoten en dat 'wereldmuziek' er daar één van is, klinkt onz inziens niet echt overtuigend. Ten eerste: wat verstaat men precies onder 'wereldmuziek'? Is niet alle muziek van ergens? Ten tweede: impliceert het 'promoten' van 'wereldmuziek' dat het festival gratis moet zijn? Ten derde: waarom wordt het promoten van 'wereldmuziek' aan Oxfam Wereldwinkel overgelaten?

Een ander argument dat de schepen gaf voor de ondersteuning van het festival, was dat het Stadsbestuur wil dat er tijdens de zomer in Ninove meer te beleven valt. Waarschijnlijk wil de schepen ons doen geloven dat er een bevraging is geweest van een representatief staal van Ninovieters, waaruit gebleken is dat de bevolking uitgerekend op een multicultureel festival zat te wachten...

Het lijkt er sterk op dat de subsidies van de Stad Ninove aan Souks & Salsa niets anders zijn dan een verdoken subsidie aan de organisatoren van het festival, Oxfam Wereldwinkel. Die organisatie passeert op die manier twee keer langs de kassa: één keer door de uitbetaling van de subsidie van 625 euro die jaarlijks staat ingeschreven op de stadsbegroting en dan nog eens via de subsidies voor Souks & Salsa. We kunnen ons nog wel meer verenigingen indenken die op kosten van de belastingbetaler gratis evenementen zouden willen inrichten en daartoe bereid zijn om één of andere muziekstijl te 'promoten'...

Op vraag van Werner Somers of er ook andere festivals voor subsidiëring in aanmerking komen, antwoordde schepen Callebaut dat dat mogelijk is als het festival naar de mening van de stedelijke culturele diensten een 'meerwaarde' zou betekenen. Daarmee kan men natuurlijk alle kanten uit.

Het organiserende Oxfam Wereldwinkel had vóór de aanvang van de gemeenteraadszitting aan de ingang van het gemeentehuis postgevat om te protesteren tegen de interpellatie van Werner Somers, die volgens hen 'het eigen volk en dat van elders onwaardig' was. (...)

Eningszins op de lachspieren werkt - behalve de vermelding van het aantal van 4.000 aanwezigen op de vorige editie - de bewering in de door Oxfam verspreide tekst dat Souks & Salsa een feest is 'dat kiest vóór en niet tegen, en dat zeker niet aan partijpolitiek doet'. De organisator doet anders wel aan partijpolitiek: Oxfam Wereldwinkel is steevast van de partij als er een of ander betoginkje tegen het Vlaams Blok plaats vindt. Bij de laatste parlementverkiezingen was Oxfam één van de organisaties die het initiatief namen tot een 'oproep voor een openbare omroep voor een democratisch en verdraagzaam Vlaanderen', waarin aangeklaagd werd dat de VRT 'het Vlaams Blok behandelde als een gewone partij'. Ook de slogan van de campagne van Oxfam Wereldwinkel die toevallig eindigde op 18 mei 2003, de dag waarop de laatste parlementsverkiezingen plaats vonden, loog er niet om: 'Maak van 18 mei een echte zwarte zondag!'.