[ 01 valse d'été | 02 canto de la madre | 03 serenata | 04 métropole | 05 el mundo | 06 el arado | 07 on m'a dit | 08 autrefois | 09 les roses jaunes | 10 paroles d'amour | 11 les vagues et le vent | 12 cuvée du zoute ]



[ volgend nummer ]

› valse d'été

l'hiver a cessé : la lumière est tiède
et danse, du sol au firmament clair.
il faut que le coeur le plus triste cède
a l'immense joie éparse dans l'air.

même ce paris maussade et malade
semble faire accueil aux jeunes soleils,
et comme pour une immense accolade
tend les mille bras de ses toits vermeils.

j'ai depuis un an le printemps dans l'âme
et le vert retour du doux floréal,
ainsi qu'une flamme entoure une flamme,
met de l'idéal sur mon idéal.

le ciel bleu prolonge, exhausse et couronne
l'immuable azur où rit mon amour.
la saison est belle et ma part est bonne
et tous mes espoirs ont enfin leur tour.

que vienne l'été! que vienne encore
l'automne et l'hiver! et chaque saison
me sera charmante, ô toi que décore
cette fantaisie et cette raison!



[ vorig nummer | volgend nummer ]

› canto de la madre

para ti esta hora llena de disparates
esta vieja vida sin preferencias
mi pecho está caliente, mis cuartos vacíos
perdido mi aliento: mi madre está loca

para ti este tiempo en interrupción
palabras de impotencia y negra demencia
mamá tiene miedo de los perros y la luz de la luna
el escalofrío de su pulso, siempre por qué

ay hijo mío, días de invierno y mayo frío
honor pasará y pasará
ningún amigo esperará
ningún querido se quedará
en ti y es todo alrededor de ti

para ti esta existencia sin amar
hay diferencia entre verdad y mentira
qué significa que eres sangre de sangre
no había en mi vida fuego sino polvo y polvo

oigo tus pasos detrás de la acafresna
bajo la llovizna, como ruidos extraños y rayos
coge mi coche fúnebre y condúcelo a ninguna parte
nunca estarás seguro, no piedra para descansar

ay hijo mío, adónde vamos
correrás y subirás,
no le preocupará a nadie
no habrá ojos que atrevan
en ti y es todo alrededor de ti

ay hijo mío, no tengas miedo
como una nube llegarás y partirás
ningún querido se quedará
ninguna pasión salvará
en ti y es todo alrededor de ti

que el amor está lastimado


[nl] moeders klacht

voor jou dit uur vol met nonsens
dit oud leven zonder voorkeuren
m'n borst is heet, m'n kamers leeg
m'n adem verloren: moeder is gek

voor jou deze tijd in onderbreking
woorden van onmacht en zwarte dementie
mama is bang van honden en maanlicht
de huivering van haar hartslag, altijd waarom

ach kind, winterdagen en koude mei
eer zal voorbij gaan en voorbij
geen vriend zal wachten
geen geliefde zal blijven
in jou en het is overal om je heen

voor jou dit bestaan zonder liefhebben
is er verschil tussen waarheid en leugen
wat betekent het dat je bloed van bloed bent
er was geen vuur in m'n leven maar stof en stof

je voetstappen hoor ik achter de lijsterbes
in de motregen, als vreemde geluiden en bliksems
neem m'n lijkkoets en rijd ermee naar nergens
nooit zal je veilig zijn, geen steen om te rusten

ach kind, waar gaan we heen
je zal lopen en klimmen,
niemand zal het een zorg zijn
geen ogen zullen durven
in jou en het is overal om je heen

ach kind, wees niet bang
zoals een wolk zal je komen en weggaan
geen geliefde zal blijven
geen passie zal redden
in jou en het is overal om je heen
dat de liefde is gekwetst



[ vorig nummer | volgend nummer ]

› serenata

vivo en un país libre
cual solamente puede ser libre
en esta tierra, en este instante
y soy feliz porque soy gigante.

amo a una mujer clara
que amo y me ama
sin pedir nada
-o casi nada,
que no es lo mismo
pero es igual-.

y si esto fuera poco,
tengo mis cantos
que poco a poco
muelo y rehago
habitando el tiempo,
como le cuadra
a un hombre despierto.

soy feliz,
soy un hombre feliz,
y quiero que me perdonen
por este día
los muertos de mi felicidad.


[nl] serenade

ik leef in een vrij land
een droom op deze aarde, in dit uur
ik ben gelukkig
want groot en onverwoestbaar

ik hou van een vrouw
helder als een volle maan
klaar dauw
zij houdt van mij
zonder iets te vragen
of bijna niks
maar dat is hetzelfde

ik heb m'n liederen
waarmee ik de tijd
aan- en uitkleed
ze beschermen me
wanneer ik verloren loop



[ vorig nummer | volgend nummer ]

› métropole


je vie dans une petite métropole
parfois la pluie tombe des journées entières
la cathédrale et le beffroi
les ruelles, l'autoroute et le parc
les cafés sentent les rêves,
les restaurants et tavernes accrochent des manteaux
contre le froid, pour une histoire
d'une petite ville avec un lit pour ma bien-aimée

je vie dans des journées et des maisons imprégnées
d'elle, naissante sur papier
je me retrouve car perdu dans la ville
des gens que j'aime, que je n'aime pas
le jeu de dés de haine et d'amour
une mêlée dans laquelle je cultive des fleurs,
pour une histoire
d'une petite ville avec un lit pour ma bien-aimée

le bonheur est comme la neige,
le pain et une table couverte de rêves

je vie et regarde passer des visages
le pouvoir fait l'histoire, l'innocence
est assassinée, chaque fois à nouveau
c'est la raison que je sème des spores,
je recule devant la révolution que je désire tellement
je dois ma liberté aux noms, vies,
poèmes, femmes et aux morts
je suis heureux et plein de rêves


[nl] grootstad

ik leef in een kleine grootstad
soms valt de regen dagen na elkaar
de kathedraal en het belfort
de steegjes, de snelweg en het park
de koffiehuizen geuren naar dromen,
restaurants en cafés haken jassen
tegen kou, voor een verhaal
van een kleine stad met een bed voor m'n geliefde

ik leef in dagen en huizen doordrongen
van haar, ontluikend op papier
vind mezelf terug want verloren in de stad
mensen waarvan ik hou, waarvan ik niet hou
het dobbelspel van haat en liefde
een kluwen waarin ik bloemen teel

geluk is iets
als sneeuw, brood en een tafel vol dromen

ik leef en zie gezichten voorbijtrekken
de macht maakt geschiedenis, de onschuld
wordt vermoord opnieuw en opnieuw
daarom dat ik sporen trek
ik durf de revolutie niet die ik wil
ik dank mijn vrijheid aan namen, levens,
gedichten, teksten, vrouwen en doden
ik ben gelukkig, onwetend en vol dromen



[ vorig nummer | volgend nummer ]

› el mundo

le monde marche courbé au dos voûté
comme une vieille femme portant des charges sur la tête
les femmes de guatemala et du chili
le regard au sol, le ciel haut
sans importance
des lambeaux au visage

le monde est malade et délire en fièvres
les flambeaux aveugles aux chaussures chères
les dieux brûlants à bruxelles et washington
les superpuissances à tel aviv
boivent des vins coûteux
aux mauvaises haleines
non ma vie, ma vie ne pleure pas,
chante de toutes tes forces
frotte les oreilles de l'angoisse pour l'angoisse
rassemble la vigilance à travers la nuit
mais, ma vie, ne pleure pas

non ma vie, ne hurle pas
replie la fureur, éteins la vengeance
les poignées en rancoeur, lance des pierres
mais préserve l'amour des amants
ne pleure pas

fn divise les chandelles brûlantes
les dieux se moquent de ce feu et sang universels
l'huile se répand comme l'or du veau
des villages assassinés au mexique et vietnam
sans importance
des lambeaux de la mort

le monde se met à courir dans la roue obscure
comme un rat aveugle à la réalité
la paix payée en dollars et euros
le regard au sol, le ciel vide
l'attente est longue
le vent dans les cheveux


[nl] de wereld

de wereld gaat krom en gebogen
als een oude vrouw met lasten op het hoofd
de vrouwen van guatemala en chili
de blik naar beneden, de hemel hoog
niks om het lijf
flarden in het gezicht

de wereld is ziek en ijlt in koortsen
de blinde toortsen met dure schoenen
de hete goden in new york en washington
de wereldmacht in tel aviv en brussel
drinken dure wijn
de stank in de adem

neen mijn leven, ween niet, ween niet
spaar de kracht voor het zingen
sla de angst om de angst om de oren
verzamel waakzaamheid doorheen de nacht

neen mijn leven, huil niet, schreeuw niet
plooi de woede om, doof de wraakzucht
in ergernis de vuisten, gooi de stenen
maar behoed de liefde van de geliefden

fn verdeelt de kaarsen die branden
de goden lachen om de wereldbrand
de olie verspreid als het goud van het kalf
de dorpen uitgemoord in mexico en vietnam
niks om het lijf
flarden van de dood

de wereld gaat lopen in een duister rad
als een rat verdoofd voor de realiteit
de vrede betaald in dollars en euro's
de blik naar beneden, de hemel leeg
het wachten duurt lang
de wind in de haren

hoe broos en bijna niets is het leven
de mens in zijn jaren blijft wee
de muren van berlijn groeien
de bloemen op graven bloeien
ik wil slapen
het kind in m'n armen



[ vorig nummer | volgend nummer ]

› el arado

aprieto firme mi mano
y hundo el arado en la tierra
hace años que llevo en ella
cómo no estar agotado.

vuelan mariposas, cantan grillos
la piel se me pone negra
y el sol brilla, brilla y brilla
el sudor me hace surcos
yo hago surcos a la tierra
sin parar.

afirmo bien la esperanza
cuando mienso en la otra estrella
nunca es tarde me dice ella
la paloma volará.

afirmo bien la esperanza
cuando mienso en la otra estrella
nunca es tarde me dice ella
la paloma volará.

vuelan mariposas, cantan grillos
la piel se me pone negra
y el sol brilla, brilla y brilla
y en la tarde cuando vuelvo
en el cielo apereciendo una estrella

nunca es tarde me dice ella
la paloma volará, volará, volará
como yugo apretado
tengo el puño esperanzado
porque todo cambiará.


[nl] de ploeg

ik verstevig mijn greep
en stoot de ploeg in de aarde
jaren en jaren heb ik gezwoegd
geen wonder dat ik afgeleefd ben

vlinders en krekels zijn rondom
mijn huid wordt donkerder, donkerder
en de zon straalt, straalt, straalt.
zweet doorploegt me, ik doorploeg de aarde,
onophoudelijk

zoals de man krachtig steunend op de ploeg
voren trekt in de aarde. niet uitgeput raakt.
jaren van werk jaren van zaad en wachten.

zo steun ik krachtig op m'n hoop
met haar ster in m'n gedachten.
niets is tevergeefs, zegt ze me.
liefde als een wiekende vogel.
of vlinders die dwarrelen.
krekels zingen.
de zon brandt en brandt
en wanneer ik 's avonds laat terugkeer:
een ster aan de hemel.



[ vorig nummer | volgend nummer ]

› on m'a dit

on m'a dit qu'il faut mieux se taire
tu l'apprends des vieux déserts
et les cloches en bronze des campaniles
un silence terrifiant

on m'a dit de suivre les règles,
la route vers la ville et de retour,
les places où se trouvent les rêves
les trains vers la neige

tes cheveux mouillés et le duvet dansant
tes cheveux mouillés et le duvet dansant dans ta peau
je suis trempé de parler et d'attendre
ce qui m'a été dit

on m'a dit que les cerises en été
exhalent l'enfance et l'innocence
l'automne met des manteaux d'argent
un paysage s'étend entre nous

lorsque l'octobre met sur la table
des verres, des assiettes bleues et des couverts
je veux crever à la table blanche
ne plus retourner, ne plus rentrer

personne ne me dit comment vivre avec toi
t'as trop de noms et tant de visages
ta main qui dirige mes âmes
et me baume comme du nard, comment faire,
comment vieillir sans honte et innocence ?
toi en robe blanche et moi à la fenêtre,

tes cheveux mouillés et le duvet dansant dans ta peau
je suis trempé de parler et d'attendre
ce qui m'a été dit,
être timide pour d'autres raisons que le pourquoi
lignes fragiles de temps indolents, qui passent


[nl] er is mij gezegd

er is mij gezegd dat zwijgen beter is
je leert het van de oude woestijnen
en de bronzen klokken in de torens
een leegte van zwijgen

er is mij gezegd de regels te volgen,
de weg naar de stad en terug,
de pleinen waar koffiehuizen staan
de treinen die naar de sneeuw rijden

je haren nat en dons dat danst in je huid
ik ben doorweekt van spreken en wachten
dat mij gezegd is

er is mij gezegd dat de kersen in de zomer
geuren naar de kindertijd en onschuld
de herfst trekt zilveren mantels aan
een landschap ligt gespreid tussen ons in

wanneer oktober de tafel dekt
met glazen, blauwe borden en bestek
ik wil blijven zitten aan de lange witte tafel
niet meer teruggaan, niet meer naar huis

niemand zegt me hoe te leven met jou
je hebt zoveel namen en zoveel gezichten
je hand dat mijn zielen bestuurt
en mij als nardus balsemt, hoe moet dat nou,
oud worden zonder schaamte en onschuld?
jij in wit kleed en ik achter een venster,

je haren nat en dons dat danst in je huid
ik ben doorweekt van spreken en wachten
dat mij gezegd is
timide om andere redenen dan ik begrijp
breekbare lijnen van lome tijden, die voorbijgaan



[ vorig nummer | volgend nummer ]

› autrefois

autrefois, je me souvenais d'autrefois
la rue aux grands arbres et le vent à côté
comme lors d'un orage qui chante et
libéré de quelque chose inexistante

autrefois, j'aimais ce qui n'est plus maintenant
et maintenant j'aime ce qui sera fini un jour
comme le quotidien banal se transforme parfois
soudainement en délices

autrefois, je ne connais rien de l'amour
maintenant je sais moins que l'amour sait de moi
comme papa qui est simplement à la maison et dort
le jardin plutôt que la terre

pour avoir ce que tu avais
essayer chaque fois à nouveau
conquérir ce qui est couché à tes côtés
autrefois je voudrais maintenant,
maintenant je veux autrefois
il y a moi et toi et l'amour qui
n'existait pas autrefois


parfois il neige dans nos coeurs
comme la pluie tombe/il pleut sur la nuit
je veux voir comme il neige sur nos rêves
comme il pleut dans nos coeurs
sans parler ni regarder seulement ensemble, il y presque douze ans
ne rien faire est notre façon d'aimer
le matin avant le midi, dans le fauteuil
près du feu ou ne pas se voir jour après jour
mais toujours ensemble, il y a presque douze ans


[nl] vroeger

vroeger herinnerde ik me veel vroeger
de straat met hoge bomen en wind ernaast
zoals in een onweer dat zingt en
bevrijd van iets dat niet bestaat

vroeger hield ik van hetgeen nu voorbij is
en nu hou ik van hetgeen ooit zal over zijn
zoals soms het dagelijks banale plots
in heerlijkheid overslaat

vroeger wist ik niets van liefde af
nu weet ik minder dan de liefde van mij weet
zoals vader die gewoon thuis is en slaapt
de tuin meer dan grond

om te hebben wat je had
telkens opnieuw proberen
veroveren hetgeen naast je ligt
vroeger wou ik nu,
nu wil ik toen
er is ik en jij en liefde die
niet bestond toen

niets doen is onze manier van liefhebben
tegenover elkaar in de ochtend, voor twaalf uur
naast elkaar met een boek, in de zetel
bij haardvuur, of elkaar dagen en dagen niet zien
maar altijd elkaar, bijna twaalf jaar



[ vorig nummer | volgend nummer ]

› les roses jaunes

j'ai vendu des livres aux aveugles
construit des gares où n'arrive aucun train
arrêté chaque montre, chaque valse
et parlé une langue que j'ignore

j'ai crié au ciel gris
ramassé la neige et la préservée dans des pots
nié le destin, redessiné
les faits inexistants et les ridiculisés

je voudrais tellement bien que tu sois ma nourice
mais j'ai decoupé mes rêves et mis le feu aux bateaux
j'ai dormi dans la cuisine et fermé les rideaux
distribué les fruits défendus à moi-même

je fuis l'urgence et dors dans la glace
les trains sont partout en retard
les lettres non lus que je t'ai envoyés
né trop tard pour être ton enfant

j'ai sonné des cloches à ton entrée ici
je me cache car ta nudité me fait mal
seul avec moi-même je cours le long des toits
je crie ton nom, je crie ton nom mais chaq'un passe

perdu dans la ville, perdu dans mon amour
j'attends ton signe chérissant tout les jours
j'ai mendié devant les portes d'églises
acheté des indulgences sans mot dire

perdu dans la ville, perdu dans mon amour
j'attends ton signe chérissant tout les jours
j'ai mendié devant les portes de ton coeur
acheté des roses jaunes (mais) par malheur



[ vorig nummer | volgend nummer ]

› paroles d'amour

ce midi, il n'y avait que la pendule et mon âme
son imagination et la chaleur d'un sourd désir en moi
a deux heures tu t'es pointée avec du gris aux yeux
nos chemins étaient autres, nos corps étrangers, lointains

attente d'un enfant naïf qui espère
dérouté par ce qu'il sait et ce qu'il sent
un silence impalpable qui file entre les doigts
dans mon âme, les loups se sont mis à hurler
paroles d'amour paroles de chagrin

ëtre couché là, dans ma peau nue privée de corps
dans une chambre taillée de la main de fatma
je ne puis décrire ni ton corps, ni l'éclat de ta peau
tu étais ici, là et nulle part et constamment présente

aujourd'hui, je rêve des amandes et du vison de ton amour
de l'onguent (du baume) qui réunit, du dégel des lésions encourues
la maison sera inhabitable tant que tu ne seras pas là
nos voix humides de la pluie qui chante et qui suinte
paroles d'amour paroles de chagrin

nous n'avons pas tenté de préserver nos vies du temps
timide dans mes écailles, comme un consul dans le désert
je rêve de ton nez fripon, d'un cheveux sur l'oreiller,
de tes bas nylon, de l'accroc dans ton t-shirt
ton ombre à elle seule comblerait l'abîme qui nous sépare

ce midi, il n'y avait que le temps et mon âme, son imagination
tu es à nouveau partie seule, en oubliant d'aimer
je vais me réfugier dans le verger, voir le soleil se lever
certaines choses restent traîner, le désir se meurt,


[nl] liefdeswoorden

er was slechts de klok en m'n ziel deze middag, haar fantasie
de warmte van een leeg verlangen in mij
om twee uur kwam je toe met lichtgrijze schaduw aan de ogen
we stonden beiden op verschillende wegen, vreemde lichamen, verre wegen
en het mocht niet gebeuren dat ik je minnaar werd

naïef voortbestaan als een kind in een blijde verwachting
verward door de dingen die het weet en de dingen die het voelt
een stilte die als haarvlokken in de hand drijft
en in die vlakte van m'n ziel begonnen de wolven te huilen
lieveling, maar het was de baby in mij met z'n verspilde geest

daar te liggen in een naakte huid zonder lichaam
de kamer rondom lijkt gehouwen uit een cirkel van het lot
niet je lichaam, noch de glans van je huid kan ik beschrijven
je was hier, je was ginds en nergens en de hele tijd afwezig
en het mocht niet gebeuren dat ik je minnaar werd

nu ben ik hongerig naar de amandelen en het nerts van je liefde
de zalf die verenigt, de dooi voor de opgelopen kneuzingen
de woning blijft onbewoonbaar tot jij zal aankomen
vochtig onze stemmen van de regen die binnensijpelt en zingt
maar het was de baby in mij met z'n verspilde geest

we hebben voor onze levens geen schuilplaats gezocht tegen de tijd
bedeesd in m'n schubben, zoals een consul in een woestijn
nu kijk ik uit naar je wipneus, een haar op het hoofdkussen
de nylons die je gewoon bent te dragen, de scheur in het t-shirt,
je schaduw alleen al zou verhinderen gescheiden te zijn

er was slechts de tijd en m'n ziel vanmiddag, haar fantasie
nu ben je opnieuw alleen weggegaan, nagelaten te beminnen,
ik ga naar de boomgaard dichtbij de stad om de zonsopgang te zien
sommige dingen blijven slingeren, verlangen sterft weg,
en het mocht niet gebeuren dat ik je minnaar was.



[ vorig nummer | volgend nummer ]

› les vagues et le vent

sept heure ce matin, à la gare
j'ai acheté un ticket trajet simple
je ne savais pas où aller
je ne savais ni pourquoi
après des heures je suis arrivé quelque part
le train s'est arrêté, le paysage a pris fin
et je suis rentré dans le froid

j'ai commandé un café, acheté un deuxième journal
le col relevé sur une terasse
dans mon coeur j'entends ta voix
après des heures j'ai poursuivi mon regard
il fait froid en novembre
mais je sais bien qu'un ange bleu me garde
j'entends toujours ses vagues et le vent

seul dans le temps, seul dans mon nom,
un navire sur la mer, un mythe pour les voiles

dans la nuit j'ai cherché celui que mon coeur aime
j'ai piqué une mansarde
de laquelle je regarde la ville et la vie
je cherche parmi des photos l'enfant
avec mes yeux, mon odeur,
l'enfant avec ma folie,
et je suis rentré dans la nuit

il ne faut pas me dépêcher, les saisons vont déjà vite
la lune se lève, les périodes glacières arrivent
j'ai retenu les goûts salés
du vent que j'ai ramassé
dans mes ailes dans mes mains
je veux échapper à la mort
et ses vagues et le vent

viens me chercher, viens m'embrasser, viens me dégeler
répare les coutures dans ma tête
les déchirures dans mon coeur
enseigne-moi la table de deux avec du pain et du vin


[nl] de golven en de wind

ik heb een ticket gekocht voor een enkele reis
ik wist niet waarheen of waartoe
na uren ben ik ergens aangekomen
de trein stopte, het landschap hield op
en ik ben de kou ingelopen

ik heb een koffie besteld, een tweede krant gekocht
met de kraag omhoog op een terras
na uren ben ik m'n blik achterna gegaan
november is kil, een engel waakt over mij
ik hoor golven en wind

alleen in de tijd,
alleen in m'n naam,
een schip op de zee, een mythe voor de zeilen

in de regen heb ik een oud zolderraam geprikt
vandaar uit kijk ik naar stad en het leven
ik zoek tussen foto's naar het kind
met mijn ogen, mijn geur, m'n waanzin
en ik ben de nacht ingelopen

ik moet me niet haasten, de seizoenen gaan al vlug
de maan komt op, de ijstijden komen
ik heb de zilte smaken van de wind
onthouden en verzameld in m'n vleugels
ik wil de dood ontlopen

kom me halen, kom me zoenen, kom me ontvriezen
herstel de naden in m'n hoofd
de breuken in m'n hart
leer me de tafel van twee met brood en wijn



[ vorig nummer ]

› cuvée du zoute

renvoie les gens chez eux et ferme les volets
dis-leur de se taire, de ne pas poser de questions
je ferai le sourd et fermerai les yeux
ferme les portes à clé et éteins la lumière

ramasse les feuilles, mets les gerbes en tas
déploie la couverture sur l'herbe émaillée de fleurs
le sentier à travers champs avec ses saules morts
et ses chapelles troussées de leurs statues bleues

planqué sous la table, j'observe les hommes
qui parlent sagement et comprennent le temps
satisfaits d'eux-mêmes et au langage frivole
avec des gestes qui conjurent, les hommes qui jamais ne flanchent

où est ma tente ? je me recroqueville et
écris des rébus sur des suaires, je ne sais quoi dire,
ma chemise est mouillé, (mi camisa está mojada)
mon pantalon déchiré (mi pantalon rasgado)

qui sait pourquoi tout le monde est toujours triste
je vis à l'est, du côté des vents glaciaux et de la froidure
je me souviens du bonheur, toujours plus lointain
je suis ce que je me souviens, je me souviens de ce que je serai.

renvoie les gens chez eux et ferme les volets
des anges viennent s'échouer dans mon sommeil
j'enfile mes grands yeux verts
et enfourche de lointaines étoiles

n' existe- pas sans moi
parle-moi, écoute-moi,
caresse-moi, aime-moi