› Cd's

2002: Todo Cambia
2004: Métropole
2006: Marguerite


› Waar kopen?

Onze laatste cd, Marguerite, is te vinden in de betere platenwinkel, maar natuurlijk ook bij ons. Je kan de cd bestellen in de online winkel van Wild Boar Music, of door Bruno een mailtje sturen.


› La música

Bodixel brengt zuiders chanson, soms ingetogen, soms hevig en dansend, met invloeden van nova trova, pop, wereldmuziek, folk en jazz. Centraal staan de frans- en spaanstalige liederen, solo of twee/driestemmig. Een veelheid van sferen, telkens anders, telkens stukjes vol emotie en weemoed, van verlangen en passie tot ergernis en woede. De groep Bodixel draait rond de muziek van de twee broers Ludo Vandeau en Bruno de Castro die van kindsbeen af de Franse en Spaanse wereld in huis kregen door hun half Waalse moeder en Spaanse grootmoeder.

Het valt op dat het niet echt nodig is dat men alles begrijpt, het aanvoelen van een sfeer of zich laten drijven is een ervaring op zich. Soms is het heel intimistisch en breekbaar, soms swingt het naar dansmuziek waarbij je niet kan stilzitten. Met drie warme hechte stemmen, die heel nauw bij elkaar aansluiten, slaagt Bodixel erin om te ontroeren, mensen te raken, het helen van een pijn om de wereld, even de ziel verzachten. Geen teveel aan technische hoogstandjes, geen traditie om de traditie. Bodixel kan niet anders dan zingen. Een beetje echtheid in een wereld vol fake.


› De mening van Ludo:

'Zingen is eigenlijk een zeer lichamelijke aangelegenheid. Je stelt je naakt en kwetsbaar op. Je staat te zingen en hetgeen je wil zingen krijg je niet altijd 'gezegd' of gevat in woorden. Met liederen wil ik menselijke onvolmaaktheden en onkundes rijmen. Met jezelf in het reine komen, of toch proberen. Het is ook rust zoeken, en soms niet vinden. Een zoeken en verlangen naar harmonie en eenwording. Ontroering door alledaagse schoonheid, een verschrikkelijk besef van tijdelijkheid, van eindigheid en dood. Zoeken ook naar jezelf, en naar een eenvoudige taal, die herkenbaar is. Een soort existentiële herkenning. Met de cd willen we sferen aanraken, sferen creëren. Zeker geen ivoren-toren-kunst. Dat is me te abstract, je hebt daar dikwijls een pak uitleg bij nodig, en dan raakt het nog niet altijd. Onze muziek, denk ik, is een ode aan het leven met haar vele gezichten. Soms een uitdrukking van hetgeen je meemaakte, soms een wonde aanduiden. Bijna in elk lied komt het leven voor. En onze onmacht of verrukking. Dat is misschien een thematische ader? (...) Wij brengen geen product, we werken vanuit een gevoel, gaan naar een gevoel. En benaderingen vanuit theoretische kaders is mij vreemd, dat beperkt de muziek en doet ons onrecht aan. Wij brengen onszelf. Ik wil niet de benadering van hét ultieme zuivere gevoel voor altijd vastzetten in een perfect werkende structuur of hanteerbaar arrangement, dat je nadien eindeloos moet herhalen op concerten. Dat is te puriteins, je holt zo jezelf uit. Wij brengen onszelf, er is een nood aan mededelen. Wij willen iets vertellen. Ook mijn geluk is soms zo groot. Ik wil ontroeren, doen schreien en lachen. (...) Ikzelf zet me bij het zingen in een gouden kooi te kijk, en als men het niet goed vindt kan men altijd een doek over de kooi werpen, ik blijf toch zingen. De cd begint met krijsende meeuwen als in een ochtend (ook al gaat het lied over een moeder die zingt voor haar kind wiens vader verdronk op zee) en de cd eindigt met een feestje. (...) Muziek helpt genezen, helpt leven. Misschien moet je de cd beluisteren heel vroeg 's ochtends of als je bij valavond naar huis rijdt, of als je de mensen beu bent. We hebben wat sporen getrokken, onvolmaakte sporen, kleine nederzettingen van muziek.'

(uit een radio-concertgesprek met Daniel Rottiers)